Stanziliëri

Sterven doe je niet ineens
Maar elke dag een beetje
En al die beetjes die je sterft
‘t Is vreemd, maar die vergeet je
‘t Is je dikwijls zelfs ontgaan
Je zegt ik ben wat moe
En op een keer, dan ben je aan
je laatste beetje toe

Slaap zacht.
93 zijn heel veel jaren.
De laatste waren moeilijk,
maar u hebt zich mooi gered.
De laatste van mijn grootouders,
dat is niet niks,
dat is niet gek.

Nu is het dan genoeg geweest.
Het einde is voorbij.
Slaap zacht
Rust wel
En wees niet bang
want u bent er stiekem nog een beetje
in de kinderen,
kleinkinderen,
achterkleinkinderen,
in mij.

Vaarwel lieve oma...