Stanziliëri

Soms ga ik uit wand'len
door de bossen bij het Loo
en dan moet ik altijd even
naar het kerkhof van de dieren
die daar heel mooi zijn begraven
en dan denk ik
was't bij ons toch ook maar zo

Prins Willem's pony Hendrik
Wilhelmina's pony Browny
Katja, Pluto, Gerritje en Rein
Ze liggen al die jaren daar begraven
wat moet het daar toch stil en vredig zijn

Er is ook een graf
en dat graf daar op die steen
staat "Poesje, mijn Hartedief"!
Zo liggen al die dieren daar begraven
en wil ik daar even stil en eenzaam zijn

Vandaag ben ik uit wandelen gegaan in Nederland's mooiste park. En ook een van de grootste. Kroondomein het Loo. De bossen bij Paleis het Loo te Apeldoorn. Een prachtig bos naast een prachtig paleis. In het park bevind zich veel, zo veel, natuurlijk schoon. Lange lanen (De koningslijn, de weg van het paleis naar Amersfoort, is denk ik de langste laan van ons land.) Wilde dieren, groot en klein. Zo veel groen. Een ingenieus netwerk van sprengen die het gehele park bewateren en de verschillende grote vijvers voeden.

De laatste keer dat ik hier was, was alweer drie en een half jaar geleden, toen ik op een veel te warme zomerse dag met Symbelmyne Tinuviel in de bossen verdwaalde. ZO lang alweer? Damn... wat vliegt de tijd...

Maar hier was ik weer. Het bos, park, met zoveel rust en ruimte om tot jezelf te komen.

In het park staat naast het bekende paleis ook nog het oude kasteel 'Het oude Loo'. Dit deel van het park is slechts enkele maanden per jaar open, dus ik moest een stuk om lopen om te komen waar ik wezen wilde. Dit bracht me echter wel langs een van de mooiere stukjes park. Enkele van de vijvers. Nostalgie.

Hier bevinden zich ook enkele sprengenkoppen. Oftewel: bronnen waar het water zichtbaar uit de grond komt en de sprengen en vijvers voed. Het sprengen netwerk, de vijvers, de herfstige bomen en alle nattigheid zijn zo prachtig. Het is zo stil...
Na een stuk verder wandelen langs groene velden, naaldbomen, loofbos, en wegduikende vogels verschijnen daar tussen de bomen plots die oude stenen.

Katja.
Pluto.
Gerritje.
Rein.
Browny.
etcetera...
Ze liggen er allemaal nog. Vredig en stil. Sommigen al meer dan een eeuw. De laatste is Tecko Taks. Begraven in 1983. Schijnbaar een hondje, maar zeker weet ik het niet.

De meeste stenen, bij graven die er een hebben, lezen slechts een naam, of een naam met omschrijving voor wie het was. 5 Schimmels van Prins Hendrik, overleden in 1939 (en nog 1, in 1938), bijvoorbeeld. Maar eentje leest er...

HELGA

Hier ligt mijn trouwe hond begraven.
Die alle deugd in zich vereent.
Kon men met dieren vriendschap hebben.
Zoo ligt hier mijn trouwste vriend.

Januari 1917

En daarnaast, daar istie dan:

Poesje... mijn hartedief...

Er knapt iets.

Liefde, echt houden van, is elke keer als je haar weer ziet die kleine 'pang' weer in je hart voelen. Dat blijde sprongetje dat je bijna tot tranen brengt onverklaarbaar steeds weer voelen en meemaken als je d'r ziet. Maar hoe heet dit? Elke keer als ik bij dit grafje kom, op deze bijzondere plek, knapt er iets in mij... en ben ik blij dat ik alleen ben en niemand zien kan dat de herfst nog weer net iets natter geworden is...

Na een tijdje rondgedoold te hebben loop ik door langs de veldvijvers met de theehuisjes en het botenhuis. De mooie bruggen. De gouden leeuwen. Zo vredig en stil midden in het natte herfstbos.

Een groep ganzen krijgt me in het oog en begint hard te gakken en herrie te schoppen. Ze houden maar niet op. Tot ik met ze spreek en zeg "rustig maar, lieve ganzen, ik kom in vrede, als vriend, ik houd van jullie, stil toch maar..." en verbazingwekkend komen ze meteen tot rust.

Mijn voeten doen onderhand erg zeer. Ik heb splinternieuwe schoenen aan. (De nieuwe FLoris van Bommel met 'vergeten' gele tong! Jahoo!) En die zijn dus nog helemaal niet ingelopen. Na deze kilometers wandelen zijn m'n voeten het wel beu. Het vel is van beide hakken geschaafd door het leer zo onderhand. Maar ik moet nog even doorbijten. Een wandeling langs de toegangspoort naar het Oude Loo. Een praatje met de poortwachter. Een blik op de oude bronzen herten. Een bezoekje aan het oude Willems hutje met witte davidsster verstopt in berkenhout in het plafond. En dan uiteindelijk nog even 1 foto van het herfstige bladerdek.

Het was mooi.
Het was goed.
Tot ooit.
Tot ziens...