Stanziliëri

Met een traan van ontroering en een korte snuif sluit het boek zijn bladen. Niet eerder heb ik iemand met zo'n respect het verhaal van zijn ouders horen schrijven. Zo vol eerbied, voor haar, hem, en (het gebrek aan) Hij.
Het verhaal van 2 mensen, zo vol fouten, net als iedereen. Die proberen om te doen wat ze denken dat goed is. Nee... dat Goed is! Elkaar daar al dan niet onwetend zo'n pijn mee doen, maar er voor elkaar blijven. Tot de dood hen scheid.
Een mooier eerbetoon is niet voor te stellen.

Zo denk ik na over de juist verlezen laatste letters en woorden uit dit boek, en herinner de kwekerij waar ik 13 jaar geleden werkte. Blik vooruit op mijn ver-toekomstige tuin, alwaar ik weer zal knielen. Knielen op een bed violen.